Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis’in Ankara ziyareti ve imzalanan anlaşmalar, kamuoyuna “pozitif gündem” olarak sunulsa da, bölgesel enerji denklemindeki baskılar bu yakınlaşmanın dış dinamiklerle şekillendiği yorumlarını güçlendiriyor.
Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis’in Ankara ziyareti ve imzalanan iş birliği anlaşmaları, iki ülke arasındaki “pozitif gündem” söyleminin ötesinde daha geniş bir stratejik çerçeveye oturuyor.
Rusya-Ukrayna savaşı sonrası Avrupa’nın enerji arz güvenliği arayışı hız kazanırken, Hazar havzası yeniden stratejik bir merkez haline geldi. Azerbaycan gazının Türkiye üzerinden Avrupa’ya taşınması zaten mevcut bir hat oluştururken, bu hattın kapasite artışı ve Doğu Akdeniz bağlantıları yeni bir jeopolitik mimariyi gündeme getiriyor.
Bu bağlamda Türkiye ile Yunanistan arasında kontrollü bir istikrarın sağlanması, yalnızca ikili ilişkiler açısından değil, Avrupa enerji güvenliği ve NATO’nun güney kanadı açısından da kritik görülüyor. Diplomatik kaynaklara göre, Ankara ve Atina arasındaki son temaslar, bölgesel enerji entegrasyonunun önündeki siyasi riskleri azaltmaya dönük bir zemin oluşturmayı amaçlıyor.
Zorunlu Yakınlaşma mı, Stratejik Uyum mu?
Miçotakis’in Ankara ziyareti sırasında imzalanan anlaşmalar ekonomi ve teknik iş birliği alanlarıyla sınırlı kaldı. Ege ve Doğu Akdeniz’deki temel ihtilaf başlıklarında ise tarafların pozisyonlarında her hangi bir değişiklik sinyali verilmedi. Bu tablo, sürecin yapısal sorunları çözmekten çok, gerilimi kontrol altında tutma ve daha büyük bir bölgesel çerçeveye uyum sağlama amacı taşıdığı yorumlarına neden olabilir.
ABD Başkanı Donald Trump’ın Ankara Büyükelçisi ve Suriye Özel Temsilcisi Tom Barrack’ın dile getirdiği enerji ve entegrasyon vurgusu, bugün Ankara-Atina hattındaki yumuşamanın arka planını açıklayan önemli bir referans noktası olarak öne çıkıyor.
Aralık 2025’te Yunanistan’da yayımlanan Kathimerini gazetesine röportaj veren Barrack, Trump’ın bölge siyasetini açıkça şu sözlerle dillendirmişti:
Türkiye ve Yunanistan gibi iki büyük ülkenin eski kırgınlıklarla bölünmesi mantıksız. Biz, bu iki ülkeyi bir araya getirecek harç olmayı, yani arabuluculuğu teklif ediyoruz. Tarih, Doğu’yu Batı’ya bağlayan Baharat Yolu ve İpek Yolu gibi yollarla uygarlıkları birbirine kaynaştırdı. Bugün de mümkün fakat 1919’dan beri ulus devletler tarafından engellendik. Yeni bir refah tarzı yaratmak için şunu düşünün: Akdeniz’e açılan çok sayıda fosil yakıt kaynağına sahip Hazar Denizi’miz var ve Yunanistan ile Türkiye bu kaynağın kapısı. Nasıl açık olmasınlar ki? Biz, bu iki ülkeyi bir araya getirecek harç olmayı, yani arabuluculuğu teklif ediyoruz. Amerika bu rolü üstlenebilir. Bölgedeki yeni bir düzen için çalışabiliriz. Her şey iletişimle başlar. İletişim korkuyla değil, refahla beslenmeli. İki ülkenin bir araya gelmesiyle Doğu Akdeniz’de yeni bir birleşik gelecek, umut, refah ve daha iyi bir yaşam doğabilir”
Barrack’ın çizdiği çerçeve dikkate alındığında, Washington’un bölgedeki önceliğinin çatışma başlıklarını dondurarak enerji ve ticaret eksenli bir entegrasyon modeli kurmak olduğu görülüyor. Türkiye-İsrail hattında normalleşme arayışları, Doğu Akdeniz’de çok taraflı enerji iş birlikleri ve Ankara-Atina arasında tansiyonun düşürülmesi bu stratejinin tamamlayıcı unsurları olarak değerlendiriliyor.
Bu açıdan bakıldığında, Miçotakis’in Ankara ziyareti yalnızca iki komşu ülke arasındaki rutin diplomatik temas değil; Washington’un Hazar’dan Akdeniz’e uzanan enerji eksenli yeni denge arayışının sahadaki yansımalarından biri olarak okunuyor.
Sonuç olarak, Ankara-Atina hattındaki son görüntü kalıcı bir uzlaşmadan ziyade, daha büyük bir bölgesel stratejinin gerektirdiği kontrollü uyum sürecine işaret ediyor. Önümüzdeki dönemde enerji projelerindeki somut adımlar, bu diplomatik yumuşamanın geçici mi yoksa yapısal mı olduğunu belirleyecek.
